Ambassadeurs

Ambassadeur Patricia Helslijnen

Patricia Helslijnen
Patricia Helslijnen

Ben ik slachtoffer, is het erfelijk, wat had ik kunnen doen,heb ik het onderschat....WAAROM. Binnen mijn familie heb ik oudere zus als een jongere broer verloren aan kanker. Beiden in de leeftijd van 45 jaar en beiden binnen 3 maanden na diagnose kanker..

Wat heeft het met mij gedaan?

Ontkenning, onmacht, angst, onrechtvaardigheid,confronterend,  boos, verdriet en tenslotte ben ik de grote verliezer. Ik heb en mis nog steeds professionele begeleiding bij de verwerking en heb nog steeds vele vragen. Door actief bezig te zijn met kanker,haar patiënten de verhalen, en de ontwikkelingen, put ik kracht uit. Verdrietig maar dankbaar dat hem/haar verder langdurig lijden bespaard is gebleven.

Alle familieleden verwerken hun verdriet op eigen wijze, ouders, broers en zusters en ook de partners. Er heerst veel onbegrip en de familie is niet altijd in staat de individuele pijn en verdriet met elkaar te delen. Onbewust elkaars rollen overnemen, ouder neemt rol van partner over, kinderen van ouders etc etc. Het écht praten over wat ons allen overkomt gebeurd niet. Omdat je of niet in staat bent of de ander niet wil belasten. Door de boosheid en frustraties begrijp je elkaar niet meer. Geen uitleg over de ziekte, hoe ontstaat het, waar kunnen we terecht, wat hebben we verkeerd gedaan, wat hebben we over het hoofd gezien en waarom. Iedereen is of wordt ziek, voor ons allen een zware beproeving tot 2 keer toe.

Onzekerheid....is de diagnose wel juist? Zijn er fouten gemaakt, nog een keer een scan, iedereen draait er omheen, maar aan de gezichten van de artsen, specialisten en verpleegkundigen is duidelijk te merken dat er héél veel mis is. Je zus, je broer is stervende.

Bij mij zus is definitief de diagnose darmkanker vastgesteld. Er over praten, nee dat doet niemand, vader die het niet begrijpt en het absoluut niet wilde geloven. "dat overkomt z'n dochter toch niet".  Praten hierover en erkenning of berusting betekent dat je de kracht van de Heer onderschat. Twijfels geloof je wel in die GOD en zijn genezing. Bij mijn broer is tot na zijn sterven nooit definitief vastgesteld welk type kanker hij had. Had hij longkanker, keelkanker? Zijn stem ging langzaam weg,en kon opeens niet meer lopen, een dwarslaesie.  " Een dwarslaesie ??? en ik heb nog nooit parachute gesprongen", zei hij lachend.  Na een verzoek van de familie opnieuw een scan te maken om alles uit te sluiten, kwam de uitslag. Deze was confronterend en hartverscheurend. Kanker, de kanker was overal uitgezaaid, twee weken daarna stierf hij. Een paar maanden daar kregen mijn ouders van de huisarts te horen dat het "waarschijnlijk" lymfklierkanker zou zijn geweest. Mijn vader takelende af, hij had het er erg moeilijk mee,  kon niet omgaan met dit verdriet en stierf 1 jaar na de dood van mijn broer.

Waarom dit verhaal?? Ben ik slachtoffer, lotgenoot, is het erfelijk? Angst, machteloosheid,  geen begeleiding of ondersteuning, hoe omgaan met dit verdriet, boosheid. Ik voelde mij soms dubbel gestraft.

Na het overlijden van mijn zus heb ik mij ingezet voor vrouwen met borstkanker. Ik heb geluisterd naar hun verhaal, vanuit de stichting waarvoor ik woordvoerster was werden er protheses verstrekt en lotgenoten bijeenkomsten georganiseerd. Ik wilde meer, ik ben op zoek naar duurzame oplossingen. Natuurlijk gaat de eerste aandacht uit naar de patiënt,dat is logisch. Maar een bredere aanpak is gewenst, waarbij de gevoelens en emoties maar met name de vragen waar de naasten mee te maken krijgen aandacht krijgen. Dit is en wordt erg onderbelicht. Een integrale samenwerking, met psychologen, oncologen, neurologen, verpleegkundigen etc etc. is gewenst. De "Surinaamse "artsen  en specialisten in het ziekenhuis gaan hieraan voorbij, ook zij ontberen begeleiding bij het toepassen van een aantal noodzakelijk competenties. Kankerondersteuning bieden, tonen van empathie, in gesprek gaan, angsten delen, twijfels uiten. Een professionele schouder waar de familie, naast het moeten "sterk"zijn voor de patiënt terecht kan. 

Het initiatief van Edhelmund  en Kankerfonds Sura om in Suriname een Kenniscentrum Kankerzorg Suriname op te zetten zal een uitkomst bieden voor velen die mijn verhaal delen.

Contact

Bezoekadres (op afspraak):

Business Centrum Huizen
Huizermaatweg 15
1273 NA Huizen

info@kankerfondssura.org
+31 (0)6 1770354

© 2018 Stichting Kankerfonds SurA. All Rights Reserved. Designed By MES Communicatie